Bram groeide op in Maasbree. Zijn liefde voor verhalen begon al vroeg. “Ik was altijd bezig met verhalen. Dat is nooit gestopt,” vertelt hij. Via de journalistiek ontdekte hij fotografie als manier om verhalen te vertellen zonder woorden.
Hij begon als verslaggever en maakte later de overstap naar beeld. Tijdens zijn werk bij RTL Nieuws, rond de periode van de Arabische Lente, besloot hij dat hij niet alleen over grote gebeurtenissen wilde lezen, maar ze van dichtbij wilde meemaken. Dat moment betekende het begin van zijn internationale loopbaan als fotograaf voor AP.
De bioscoop in Kabul
Een van zijn bekendste reportages is het verhaal over een bioscoop in Kabul, Afghanistan. Nadat de Taliban de macht overnamen, mochten mensen geen films meer kijken of muziek luisteren. Toch kwamen de medewerkers van de bioscoop iedere dag terug, in de hoop ooit weer open te kunnen.
“Die mensen bleven gewoon komen,” zegt Bram. “Ze hadden geen bezoekers meer, geen films meer, maar ze wilden niet opgeven.” Zijn fotoserie over dat onderwerp leverde hem de prestigieuze World Press Photo op. De beelden kregen wereldwijd aandacht. “De directrice van de bioscoop heeft later asiel gekregen in Frankrijk,” vertelt Bram. “Ze mocht niet meer werken omdat ze vrouw was. Dat verhaal laten zien heeft echt iets betekend. Dat is waarvoor ik dit werk doe.”
Verhalen vertellen, niet oordelen
Bram benadrukt dat hij zichzelf geen oorlogsfotograaf noemt. “Ik zie mezelf als verhalenverteller,” zegt hij. “Ik wil de wereld laten zien zoals die is, zonder oordeel. Bij Associated Press draait het om neutraliteit. Ik word weleens gevraagd voor talkshows, maar daar ga ik niet heen. Daar gaat het om meningen, en dat past niet bij mij.” Zijn beelden komen tot stand door geduld, respect en vertrouwen. “Soms komt alles samen: het licht, de mensen, het verhaal. Dan weet je dat het klopt.”
Balans tussen werk en gezin
Bram woont samen met zijn vrouw, die uit Botswana komt, en hun twee kinderen. “Het reizen is minder geworden,” vertelt hij. “Niet omdat ik bang ben, maar omdat het praktisch moeilijk is met een gezin. Als je een maand weg bent, mis je veel.” Hij probeert de balans te vinden tussen werk en thuis. “Ik krijg mijn energie nu uit dagelijkse dingen: mijn kinderen naar school brengen, gewoon thuis zijn. Dat heb ik echt moeten leren.”
De kracht van één beeld
Aan het einde van de avond kreeg Bram de vraag wat hij zijn mooiste foto vindt. Hij moest even nadenken. “Dat is een geweldige vraag,” zei hij toen. Uiteindelijk koos hij voor de serie over de bioscoop in Kabul. “Omdat daar alles in samenkomt. Het verhaal klopt gewoon.”
Bekijk hier de aflevering.
