Samen met haar vader
Voor Petra is het verlies extra beladen. Artiest was een tastbare herinnering aan haar vader Gijs, die tot 2014 meer dan vijftig jaar standaardruiter was. “Het was sowieso al een belangrijk paard, omdat het iets was dat ik nog samen met pap had. Wij hebben hem samen klaargestoomd voor zijn rol. Nu zijn ze samen boven, zeg ik vaak. Dat idee geeft me troost.”
Boegbeeld in de schutterswereld
Zeventien jaar lang was Artiest een vaste waarde op het Oud Limburgs Schuttersfeest (OLS), bondsschuttersfeesten en koningsvogelschieten. “Ik heb zóveel berichtjes gekregen na zijn overlijden. Mensen zeggen dat er echt een boegbeeld van Limburg verloren is gegaan. En dat klopt. Hij heeft zich laten zien, telkens weer. Het was een paard dat mensen herkenden en dat echt bij de traditie hoorde.”
Een lege wei
Het besluit om Artiest te laten inslapen kwam na een reeks medische problemen. Voor Petra was dat een zwaar moment. “Ja, en nu is het een kale wei. En die leegte voel je. Pony Zorro, zijn maatje, blijft nu alleen achter. Die twee waren altijd samen, twintig jaar lang. Dat doet pijn om te zien.”
De blik vooruit
Ondanks het verdriet wil Petra de traditie voortzetten. Ze zoekt naar een nieuw paard dat de rol van Artiest kan overnemen. “Dat gevoel dat je krijgt als je voorop loopt met de standaard en de mensen langs de kant reageren… dat is onbeschrijfelijk. Dat wil ik niet loslaten. Het hoort bij ons, bij onze familie en bij de schutterij.”
Video: L1
